(b)anale dhe e zezë

Ke kurajon të ngresh edhe pyetje. Kush je ti mor plesht të ngresh pyetje? Lind, ha, pi, dh*t, vdis. Këtë bëj. Dashke të ngresh pyetje. Jeto me dritë fikur, pa bezdisur njeri, në majë të gishtave. As mos guxo të ngresh sytë. Ti nuk je asgjë! Asgjë. Ti nuk je as fjala “asgjë”. Edhe fjala “asgjë” është një gjë. Ti nuk je. Jeta jote vlen sa një gjysmëkile shurrë e një ushtari turk që nuk e mbajti dot dhe e bëri diku në një gëmushë, aty ku sot ngrihet, për shembull, Tetova. Ti je sot sa një shurrë 550 vjeçare. Ti nuk je! Nuk je! Kuptoje këtë dhe do të kuptosh atë që je. Do të çlirohesh krejt. Do të ndihesh mirë. Jeta jote do të ketë kuptim. Do të mund të ngrihesh i lumtur në mëngjes e të lash dhëmbët, duke harruar që e vrave dhe një ditë dhe po përgatitesh të vrasësh edhe një tjetër. Po ty nuk të pëlqen kjo, a?

Epo mirë. Atëhere mbushi mendjen vetes që vlen diçka. Që ti e meriton. Që çdo gjë të është dhënë ty pse ti je Ti. Se të njëjtin fat nuk do ta kishte pasur dikush tjetër në vendin tënd, sepse ai nuk do të ishte Ti. E në fillim ti ia mbush mendjen vetes, nën zë, në kokën tënde, brenda vetes, natën. E pastaj zëri ngrihet, fillon buçet, bëhet i fortë, shurdhues. Ti përsërit të njëjtin mendim me zë të lartë, por mundohesh të ndryshosh ndonjë fjalë aty këtu, po jo ato kryesoret, si “unë”, dhe “jam”. Ato nuk mund të zëvendësohen. Sepse ti je Ti. Për ty nuk ka fjalë zëvendësuese. Dhe fillon e përsërit biseda si çekiç. Kushdo të kalon para nuk është më njeri, por një rast që ti ta godasësh me çekiç. Dhe ti godet. Godet poshtë, lart, para dhe mbrapa, majtas dhe djathtas. Dhe pastaj bëhesh i rëndësishëm. Sepse numrat peshojnë. Po kjo pak do ta ndryshojë gjënë. Nga idiot i heshtur do të bëhesh një idiot i bezdisshëm, po substanca nuk ndryshon.

Është një shprehje që të ka bërë gjithnjë përshtypje: “Në fillim gjithjnë vendosnin gomarin, pastaj vinte kali”.
Dhe ti kurrë nuk ke arritur të kuptosh cili nga këta të dy ti doje të ishe. A doje të ishe gomari apo kali? E në fund të fundit, a doje ti të ishe në atë rresht? A mundeshe ti të mos ishe në atë rresht? A mund të zgjidhje? Se ty kurrë nuk të pëlqyen bisedat nën rrogoz. Idiot! Kurrë nuk arrite të kuptosh se jeta është nën rrogoz. Dhe ti duhej vetëm të zgjidhje a doje të ishe ai që i bënte apo ai që i pësonte prapësitë e të zezat. A doje të ishe i pakënaqur, i palumtur por shkaktar, apo i pakënaqur, i palumtur pësues? Po ti, o idiot, zgjodhe pozicionin më të dhjerë: të jesh pësues i vetëdijshëm. Po kush kujton ti se je, mor idiot?

P.S.
Sa më sipër nuk e kam shkruar për veten, por për atë idiotin që më del në pasqyrë sikur do të më zerë pusi që sa pa hapur mirë sytë. Nuk e di ç’kërkon prej meje ky tip insistues dhe gjithnjë me humor të keq. Dhe i vjen erë edhe goja dhe nga njëri sy është 30% qorr. Monstër hesapi. Madje edhe ky blogu është më shumë i tiji sesa i imi. Ky është idiot fare. Edhe atë copën unë vetëm se e nisa, ky e mbaroi. Nuk më la ta shkruaja unë. Unë kisha në mend të fusja ca lule aty-këtu, ndonjë kafshë që kullot, ndonjë pamje idilike me një fjalë. Po ja që erdhi ky idioti që po thoja dhe ma prishi fare idenë.
Dhe më e keqja është që edhe këtë që po shkruaj tani nuk e di mirë se kush po e shkruan, unë apo idioti…lwkjd jkcehrc 9823z4 iocrh quwerhlujkdf ocoidsfh ierwq0ei9rj cosjfeofc çhe9urt hësighfq98 ur….

Strangeman

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: