Seksturistja/ Shqiptari im i Parë

Nga Ella Carina Werner / “Die Zeit”/ Titulli i origjinalit: Der Alpha Abaner/ Foto e orgjinalit nga Ulrike Linzer

Emri i tij ishte Arsen. Ai ulet afër meje dhe thotë se kështu quhet edhe një nga hajdutët më të njohur të bankave në Shqipëri. Unë mbledh supet dhe ai më pyet nëse kam dëgjuar ndonjëherë për të?! Më thotë se si ka mundësi që unë nuk njoh një prej hajdutëve më të mëdhenj të të gjitha kohërave. Por Shqipëria nuk është Amerika dhe Arseni nuk është Al-Kapone. Fakti që bota di shumë pak për ta, mbetet për shumë shqiptarë i paqartë dhe ata ia vënë fajin vetëm rastit. “Do të vish me mua në makinën time?” – pyet ai pasi dielli ka perënduar dhe ne nuk kemi më ç’të bisedojmë të ulur në një kafe buzë detit Adriatik, ku unë isha me pushime verën e kaluar. Unë mohoj. Pas dy orësh, ai më pyet sërish. Dhe sërish pas tre orësh, pas pesë, pas 12. Pas 30 orësh që ne qëndruam bashkë, duke bërë not, duke folur e heshtur, e duke konsumuar raki e meze, unë tunda kokën në atë mënyrë që për shqiptarët do të thotë “po”.

Udhëtuam përgjatë bregut me “Mercedes”-in e tij. Arseni parkoi buzë ujit, por e la motorin ndezur. Unë desha të futem në det, por ai më mbajti. “Nuk është romantik të qëndruarit në makinë”, i thashë unë. Ishte ngrohtë, ne mund të qëndronim jashtë, të shtriheshim në rërë, me këmbët në ujë dhe yjet do qëndronin mbi ne. “Kjo është më pak romantike se të qëndrosh në makinë”, këmbënguli ai. “Trupat në sediljet e lëkurës, këmbët mbi parakolp dhe para nesh ylli i Mercedes-it”.
“Shtëpia ime e dytë”, tha ai duke pasur në mendje makinën. “Shtëpia ime e parë”, u vetëkorrigjua pas disa minutash heshtje. Kjo ishte e dukshme, meqë ai jetonte akoma me prindërit dhe makina ishte e vetmja gjë e tij private.
Ai u përkul mbi mua dhe rrëmoi në kroskot. Nxori prej andej një hartë që shkëlqente dhe filloi të më tregonte letrat e makinës. Komentonte çdo fjalë. I dashuruar marrëzisht pas kësaj ai u hoq mënjanë. Mua m’u duk sikur po më tërhiqnin nga veshët. Pas 10 minutash, ai kishte mbaruar. Unë mora frymë thellë. Por pikërisht atëherë ai filloi të më tregonte disa letra të tjera, që ishin identike me të parat dhe ndryshonin vetëm nga data. Më tha që në Shqipëri gjatë diktaturës së Enver Hoxhës makinat private ishin të ndaluara dhe sot janë të shenjta. Në radio filloi një këngë e Xhorxh Majkëll. Arseni ndryshoi kanalin. Përse? “Ai është homoseksual”, tha.
Kur unë u nisa sërish të udhëtoja me autobus, pas katër ditësh qëndrimi buzë Adriatikut shqiptar, u pendova që nuk isha munduar ta njihja më mirë, të shihja më thellë brenda tij. Për shembull, në buzëqeshjen e tij bujare, në mënyrat e tij të të sjellurit. Në mënyrën se si kërciste gishtat, apo si mbante mjekrën. Nuk mësova as cili ishte gjesti për “jo” në Shqipëri. Të kisha parë edhe në letrat e tij të makinës, edhe në ato të vjetrat. Arseni nuk ishte ndonjë shqiptar dosido: ai ishte shqiptari që e gjen në katalog, shqiptari im i parë, arketipi shqiptar, hamshori, rrepisti , gangsteri, i gjithi në një person.
Ai ishte “ekzotiku”, për të cilin nëna ime më kishte paralajmëruar gjithmonë. Dhe çfarë donte ai nga unë? E magjepste ngjyra e syve të mi, apo ajo e lëkurës sime? Ne i shkruam njëri-tjetrit letra të cilat nuk i merrnim, dërguam e-mail-e, SMS dhe unë e mora nja dy herë në telefon. Komunikimi ynë nuk ishte dhe aq i kuptueshëm. Unë i shkrova për zgjedhjet në Gjermani: “Ne kemi një kancelare tani. A do të doje ti të kishe një kryeministre në Shqipëri?” Dhe ai m’u përgjigj: “E dashur, që kur të kam njohur, unë as ha, as fle”. Këtë vit e ndava mendjen që të shkoja sërish në Shqipëri dhe e pyeta kur dhe ku mund të takoheshim. Por ai nuk më dha ndonjë adresë, nuk ishte në mënyrat e tij të të sjellurit. Konkretizimi nuk bënte për të. Ai dashuronte patosin, adrenalinën: “Ëmbëlsirkë, të lutem eja! Unë pres çdo minutë!” Atëherë unë i tregova ditën kur do nisesha dhe i lashë një vendtakim, ai ishte dakord.
Unë e njoha atë vetëm nga makina e tij. Dukej i plakur. I ishin formuar rrathë në sy. Ai ishte zverdhur dhe thinjur pak. Që ai, ashtu siç më tha – që kur më njohu mua – nuk kishte fjetur, këtë e besoja, por jo që nuk kishte ngrënë fare. Kishte të njëjtën peshë, ama çdo gjë tjetër kishte ndryshuar. Nga një student për Ekonomi, ai ishte bërë një nëpunës i policisë shqiptare. Në vend të një Mercedes-i, ai tani përdorte një BMW – edhe pse jo të tijën. Në vend të një dhome, ai tani kishte një apartament të tijin, 4 dhoma, 3 ballkone, 2 banja, një kuzhinë.
Deti, malet, kryeqyteti, njerëzit, gjithçka i dukej shkretëtirë. Femrat, lokalet, TV dhe makinat – këto ishin kënaqësitë e jetës për të. Me anë të celularit më tregonte për femrat që kishte pasur. Çdo foto ai e komentonte: “studente” ose “top modele“. Shumë kishin rënë në dashuri me të, por ai nuk ishte i dashuruar me to. “Unë jam këtu – thoshte ai dhe ngrinte dorën – ato janë atje”.
Thoshte se me mua ishte ndryshe. Dhe këtu filloi biseda jonë e parë për të qenë. Ai kishte sharmin e një punonjësi policie dhe sillej si i tillë prandaj biseda (marrja në pyetje) zgjati disa orë. Nëse unë kisha vendosur të rrija me të? Nëse do të shkonim në shtëpinë time apo në të tijën –pyeste ai – dhe me këtë nuk nënkuptonte natën e ardhshme, por vitet e ardhshme. Që nuk më dashuronte në të vërtetë, këtë ma tha, por tha që isha gruaja ideale për të.
Unë i thashë që kisha ardhur për ta njohur më mirë. I thashë se ishte i pari shqiptar që njihja. Por që isha një seksturiste këtë nuk ia rrëfeva. Ai nuk e kuptonte. Dolëm buzë bregut dorë për dore, por jo për në gjendjen civile?
Për të nuk kishte ndonjë gjë të ndërmjetme mes martesës dhe eksperiencës seksuale.Gjithë zonën gri, romancën, lidhjen e fortë, ai nuk i njihte. Kur e kuptoi që unë nuk doja të konkretizoja asgjë, as ai nuk donte të niste më diçka me mua. E kuptoi vizitën time, por jo ekzistencën time. Unë nuk futesha në asnjë kategori të tijën. Dhe më bëri të ditur të njëjtën mbrëmje se do të nisej për rrugë. Unë mund ta prisja ose mund të largohesha, për të ishte e njëjta gjë. Për t’u përshëndetur, ngriti dorën.
Natën e kalova në apartamentin e tij, autobusi nisej në mëngjes. Nuk mund të flija. Vendosa të kontrolloja në sirtarë për të parë se ç’kishte brenda. Kokainë…?! Pistoletë…?! Ar…?! Nxora gjithçka jashtë, por e vetmja gjë që gjeta ishin disa letra për mua. Të panisura kurrë. “E dashura ime gjermane….” U qetësova, e dalëngadalë më zuri gjumi. U zgjova e kthjellët. “Bye, Al. Capone! Everybody stays alone” (Lamtumirë Al Kapone, të gjithë qëndrojmë vetëm), i shkrova në një fletë dhe u largova.
Botuar ne standard

Krasta Krau 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: