Po tani ç’rëndësi ka?

Qamilit më shumë se çdo gjë tjetër i duhej një femër. Ai ishte 45 vjeç. Ishte kthyer nga Italia, mbas 6 vitesh emigrim, 2 prej të cilëve të kaluar në burg. Megjithëse jeta e burgut kish qenë e vështirë dhe drobitëse, Qamili kishte hyrë në burg 155 kg dhe kishte dalë prej tij 168 kg. Lami, shoku i tij në katër vitet e para të emigrimit, thoshte, ndoshta duke bërë shaka, por ndoshta edhe jo, që Qamili kishte në trup të paktën 20 kg mut, duke pasur parasysh masën e tij trupore.
Ata të dy ishin bashkëmoshatarë. Lami ishte shkesi për mbrëmjen e sotme. E dashura e Lamit, që ai pelqente ta thërriste thjesht ‘zjarrmi’, do të sillte me vete për kafe një shoqen e saj.
Kafja do të pihej tek bar ‘Genius’, përballë Ambasadës Amerikane dhe jo shumë larg konviktit ku dy vajzat jetonin, në rrugën e Elbasanit. Lami dhe Qamili kishin ardhur përpara dhe ishin ulur në një vend jo shumë të dukshëm nga hyrja. Vajzat erdhën rreth 10 minuta pas orarit të përcaktuar dhe i gjetën dy ‘donzhuanët’ me fare pak vështirësi. Skenari ishte ky:

Qamili quhej në fakt Paolo dhe ishte një italian që kishte ardhur rishtas në Shqipëri për të hapur një fabrikë këpucësh. Ai kishte qenë punëdhënësi i Lamit për 3 vjet në Itali. Paolo dëshironte pa masë të njihej me një vajzë shqiptare, që të bëhej ‘e preferuara’ e tij.

Vajzat vinin me ide të qarta dhe që larg dukeshin që ishin të rrahura në vaj e në uthull. Nuk kishin kohë për të humbur. Po qe për të humbur kohë, u dilnin e u tepronin bashkëmoshatarët e fakultetit, që ishin që të gjithë bythëgrisur dhe seksualisht të frustruar, por të rinj dhe të uritur. Ato ishin të veshura me rroba të ngushta dhe që të dyja ishin të lyera rëndë me makiazh.

Vajzat u ulën. Biseda qe e zorshme në fillim. Paolo nuk fliste fare. Bisedohej kryesisht midis tre pjestarëve të tjerë të tavolinës. Edhe kjo në fakt, ishte thjesht sa për etiketë, pse aty të gjithë e kishin të qartë se si do të përfundonte mbrëmja. Pas dy xhirosh Jack Daniel’s, biseda nisi të bëhej disi më e shpenguar. Paolo vetëm qeshte e bënte me kokë, duke e lëvizur me vështirësi qafën e shtrënguar nga jaka e një këmishe që e kishte blerë atë paradite me 60% ulje. Këmisha ishte më shumë se 60% e parehatshme.

…e u bë si u bë, Paolo (ose Paoloja, e thënë shqipçe) me Nertilën (kështu quhej shoqja e ‘zjarrmit’ të Lamit) përfunduan tek Alvin. Motel i dëgjuar ky për studentët, që takoheshin korridoreve gjysëm të errta me dëshirën për të qenë të padukshëm dhe një fije krenari (për djemtë), të përzierë me një fije turp (për vajzat).

U zhveshën. Paoloja më prezencën e tij njëqindegjatëdhjetetetë kilëshe dhe Nertila, së cilës tani që ishte nudo, tualeti i dukej si një maskë egjiptiane nga varrezat e faraonëve, krejt jashtë kontekstit.

Nisi aty një përleshje e zjarrtë në të cilën Paoloja dukej i avantazhuar. Dhjamrat e tij tundeshin në errësirën e dhomës duke lëvizur ajrin, që krijonte një fllad të lehtë. Çdo gjë shkonte pa probleme. Kështu mendoi Paoloja të paktën. Dhe i ngushëlluar nga ky mendim zuri kurajë. E ktheu vajzën me shpinë nga ai dhe me një këmbë në tokë e me një në cep të krevatit nisi një betejë personale sa të mundimshme aq edhe shpërblyese. Por gjërat e bukura zgjasin aq sa e kupton që janë të bukura. Paoloja, pesha e të cilit po bëhej tani e ndjeshme mbi krevatin e shumëpërdorur për të njëjtat qëllime për vite e vite, po e rriste frekuencën e goditjeve. Dhe ja, në njërën prej tyre, këmba që ndodhej mbi krevat e shqeu dyshekun, pas tij sustën e krevatit, dhe ra përtokë me një zhurmë të mbytur, por të dhimbshme duket, për Paolon të paktën, që lëshoi një britmë aspak të mbytur: “O të q?fsha tëmën e sëmës o kurvë krevat!”

Megjithatë, dhimbja ishte e pandjeshme në atë moment kënaqësie, ose të paktën jo aq e ndjeshme sa për ta ndërprerë betejën. Por kështu nuk e mendonte Nertila, e cila duke mos u besuar veshëve të saj, ktheu kokën jo pa vështirësi, dhe me një zë krejt të zhgënjyer ia briti: “Uaaaaaa, po ti qeke shqiptar(!?)”

Në këtë çast një rreze drite e goditi mu në ballë Paolon, që vetëm në atë moment u kujtua që quhej Qamil. Pa e prishur terezinë, si dhe pa e ndërprerë lëvizjen e tij harmonike, ia priti ashtu si pa të keq: “Pse ka ndonjë rëndësi tani se ç’jam?”, duke vazhduar, disi më me zell duhet thënë, punën që po bënte para se të ndërpritej nga kurioziteti fare pa vend i vajzës.

Strangeman

Mbi Omertan në dashuri

(Copëza të një rrëfimi… dhe një letre)

Është e sigurtë, që në dashuri, ekziston, një kod i pashkruar, por i vënë në jetë me kujdes nga dikush, para se ne të lindnim. Nuk e di pse më lindën këto mendime, por dua të them që kodi duhet të jetë i ngjashëm me Omertan siciliane. Omerta. Heshtja para shenjave, kuptimi me sy, i asaj që do dhe duhet e anasjelltas.
E pra tani e di, me duhet të vuaj, sepse shkela omertan, fola apo ndoshta prita gjatë para se të flisja. E që atëherë kur s’munda të hesht, e di jam i dënuar të vuaj, e të ndjehem keq. Nuk më ke faj…
Gjithçka e bëra duke e ditur mirë, që mes nesh ishte kodi, por u tregova i çmendur. Dhe tani mua më takon të ndreq, atë që shkoi për dreq, ndërsa vetë sërish i përhumbur, ndjehem bosh, pasi kurrë nuk i kuptova shenjat e tua. Omertan tënde prej shikimesh plot dritë, ani më keq ndoshta i keqkuptova shtrëngimet e gjata të duarve…
Sidoqoftë ndërsa pres dënimin, dua të ndjehem i lirë… të të dua, të të përqafoj. Por sigurisht nuk mundem të bëj asnjërën nga këto. Atëherë dëgjoj muzikë melankolike, pi T’i sigurisht nuk mund ta vësh re, as t’i ndoshta se ke kuptuar omertan time….
Si ke kuptuar shenjat e përgjërimit, momentet e zjarrit, humbamendjen, mërzinë. Madje nuk di as nëse, do të vinte keq për mua, e megjithatë dije nuk lyp mëshirë. Jam i lypës, por ndërsa jam përgjunjur në kryqëzimin tënd të lyp dashuri. Ndoshta po kërkoj shumë. Ndoshta…
E di prej kohësh kisha menduar t’u kthehesha vargjeve dhe s’mundja. E tani sërish përpiqem të shkruaj ndryshe, e gjithçka vërtitet rreth teje, ndërsa t’i hesht e unë të vështirë e kam të përkthej kodin tënd të heshtjes. Të vështirë e kam të jetoj, pa e ditur, pa e përkthyer shikimin dhe shenjat e tua.
Të dua. Ti hesht.
Askush s’përgjigjet. Përtej meje heshtje. Ftohtësi.

Unë vetëm dua të kuptoj se me ç’zjarr ma ke ndezur shpirtin që unë vdes vetëm të të dëgjoj te flasësh, vetëm të të shikoj të qeshësh. Ç’kriptografi ke zgjedhur për shenjat e tua, e më ke bërë të çmendem pas teje. Më ke bërë të të ndjek nga pas, të humbas në interpretim simbolesh, e gjithmonë të dyshoj se transkripti im është shumë i dobët.
Përtej, shikim i ftohtë e unë dridhem jo nga i ftohti nga heshtja tash kam frikë.
Mos më ler në ankth, thyema zemrën. Shpirtin prej kohësh jam kam falur djallit, andaj mos prit që të pendohem. E di dhe nëse shkoj në ferr dhe vuaj, sërish do jetë më mirë, se sa mbi tokë. Këtu ku jam me ty dhe pa ty. I pashpresë jam, jo për fajin tënd, as për timin, ndoshta ngaqë mbiqenia më dha frymë që të çmendesha pas teje. E pra të dua…

Krasta Krau

forever?

in an attempt to respond to a blog written by belle_fleur, i discovered that in my reply resided an entire argument, much too complicated and highly subjective to be taking up the space of a mere reply. thusly, i am speaking my mind in my own little corner and await with heightened curiosity the response my attitude, toward a little thing called love-and-marriage in the 21st century, will receive.

in her blog, belle expresses her concern and disappointment over a research study, the conclusions of which have arrived at the general opinion that the divorce rate is seemingly climbing the charts during times of terminal illnesses. 50% of all marriages in America end in divorce. in other words one in every two couples opts for a dissolution of marriage. this is quite unsettling. and it becomes even more so when you throw ovarian, breast and testicular cancer into the mix and are suddenly left with an unsolvable equation of principles of the old, and struggles of the new. you can read belle’s blog here:

http://bfleur.blogspot.com/2007/09/til-death.html

marriage is the social institution under which a man and woman establish their decision to live as husband and wife by legal commitments, religious ceremonies, etc (from the dictionary). the key word here, for the purpose of my argument, is the “social” part. this particular institution was established by society and it is not inherent. we learn as we grow older by watching, doing and observing that we are expected to find prince charming or sleeping beauty and live…of course…happily ever after. this is drilled and instilled in our tiny absorbing brains over and over with perpetual vengeance and determination, by our parents, aunts and uncles, by the fairy tales, by the books, by our teachers and mentors, and by movies and television.

why do people get married?

at the heart of this concept we call marriage should be, ideally, love. two people meet, greet, fall in love, make love, make house, make babies, built family, history and traditions and live together for the rest of their lives. it sounds lovely and comforting, sure. however, as it turns out, there is a host of reasons people marry, besides the L-word.

my own parents, for instance, first locked eyes through an arranged meeting. luckily, they liked what they saw. they’ve been together for thirty years and will continue to do so until their very last days on earth, so i guess one could call that meeting a success. but that’s not to say that these two people, who were suddenly put together side by side with no volition of their own and then expected to act as one, didn’t have their fair share of pain and suffering. even as problems arose and reality set, during the late seventies/early eighties, the dissolution of their union wasn’t even an option. why? because my parents, just like the millions of people that have married and continue to do so in the present, had tied the knot merely because the time had arrived for them to get married, the family had assigned future significant others with “excellent potential,” and lastly but more importantly because it was imperative and expected by society that these two people marry. divorce, on the other hand, was a matter filed under the category of shame in the old communist days of my homeland, albania. the stigma attached to unmarried people, and more specifically to unmarried women, to this day carries a significant amount of disappointment and failure as old childhood dreams are shattered and wishful thinking comes into clear view. this can be devastating and affects both parties: the unwed and those who expect them to marry.

the following might sound absurd but it’s oh-so-real. couples have been known to marry out of convenience, out of fear, out of the sharing of particular activities, legal or not. couples have been known to marry simply for financial stability, for the improvement of an already dysfunctional relationship, as a result of surprise pregnancies, and out of severe fear of ending up alone. marrying for the wrong reasons will, no doubt, lead to the wrong exit. alas, there are plenty who marry because they are in fact very much in love and happy. but why the legalization? it is widely known that a piece of paper does not solidify a relationship. in fact, it acts as a guard, holding the ground outside love’s door, and should the parties practice their freedom toward dissolution it only slows down and threatens the process of divorce. and isn’t it a shame that such a noble notion should live its last days drenched in the type of misery and threat only offered by the pool of legal bureaucracy?

when marriages of then and now are compared and contrasted the gap that emerges between them is significantly wide. why is it then, that we insist upon using principles and applications of the old when the very minds who created them did not have the slightest clue about life in the 21st century? surely, there was a time and place in history when the legalization of love was perhaps necessary for the benefit of families and societies. men provided and women nurtured so, it was only practical that these activities marry. and beneficial. life expectancies were much shorter, living conditions and the status quo much stricter so really, securing a union between a woman and a man must have sounded like an excellent idea. people led simplified lives dictated by rigid social conformity and religious rules. freedoms were taken away in attempts to keep societies “intact.” one could say that the very institution of marriage served for a better behaved, contained society with a common goal: to provide for an immediate family in hopes of reproducing and maintaining the nucleus of said family.

why the forever notion? is that even natural?

today, as we are faced with the full fledged force of modernity while practicing freedom of expression and action, we find ourselves confronted with a whole new set of morals and ethics. the “til death do us part”aspect is one that derives from religious backgrounds, more specifically christianity. when man and woman proclaimed “i do” it was done so in an attempt to promise god that their union was so holy it was to remain permanent. in the present, as scientific theory and freedom of religion is encouraged and practiced, agnosticism and atheism are becoming more popular, so in turn, who are those people exactly vowing to? the government? each other? and why are they being sown a scarlet letter to their chest or plastered with indecency should they decide for dissolution. the reptilian brain is very much active in each and everyone of us and it persistently wants to remind us that our primal instincts aren’t concerned, not even in the slightest amount, with rigid principles of religion or consistent conformity.

it is my opinion, folks, that marriage or the forever is not natural. and that is why we keep failing.

marriages end up in divorce because, as it is often the case, couples realize that marriage is NOT the nectar of the gods our childhood dreams carried into adulthood had made it to be. in fact, and i speak from the stand point of a married woman, i’ve found marriage to be one of the most noble and equally difficult concepts, both in doing and theory. existing as separate from the world while tending to your immediate needs is a lot easier, albeit less meaningful, than existing as a union in a reality full of tasty little obstacles, trials, errors and temptations. we live in a society where such union implies that two people suddenly turn into one. we also live in a society where self-sufficiency and empowerment is embraced and encouraged. these two facts, when positioned side by side, seem to create a somewhat conflicting situation.

it is also my opinion that most people are children in adults’ clothing. tending to the ego, one’s impulsive desires and immediate needs is an easy task. realizing that every step one takes subsequently affects the path of his/her partner, isn’t exactly easy. especially, especially, as was/is my personal case, when independence has been encouraged and practiced pre-marriage. as it turns out, when children find themselves in adult situations, they get scared and run for the hills. hence, divorce. let’s face it, we are driven by our egos, both as means of survival and self-gratification. and when we marry we really mean well. at the moment. some of us are strong, wise and whole enough to know and understand the obstacles even before they arrive so as not to react shocked and awed when the honey moon phase is over. those are the kind of people that succeed in many aspects of their life, should their dedication arise toward said aspects. it is this understanding and compassion geared toward humanity that allows for a more peaceful flow of affairs. but, and this is a huge BUT, many of us are knuckleheads. and impulsive. and though we really want it to be forever, we realize that we simply don’t have the tools to keep the fortress of marriage up and going.

Klodi

Love is….

February 14, 2007!!! Many people today will celebrate this day as the San Valentine, the day of love. So much publicity about this day but do the people really know the full meaning of true love? They spent so much money just for one single day thinking that they will make happy the person they love by buying them flowers, chocolate, teddy bears, nice dinners in expensive restaurants, and the list goes on.


I wish people would stop and think more of this word when they express to the one they love, and not expressing it only this day of the year, but they should be more loving and more tender to one another. I wish that this love would be expressed all year long and not only today.
I decided to quote a few verses from the Bible where the Apostle Paul talks about love. “Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always perseveres. Love never fails”!!!

I love the last verse and i wish that people would think more on this one. I believe that true love never fails no matter what? I hear people often say “i am not in love with this person any more, its all over, it didn’t work out btw the two of us, etc…. I wonder when these people express their feelings to the one they love, do they do it just for good days, and in the rainy days they forget the promise they have made once??

Anyhow, i wish all of you that will read my blog “A Happy Valentine’s Day” May you give love and receive love because its both ways, and most importantly don’t forget to love all year long even when the other person disappoints you or makes you mad.

Belle