Po tani ç’rëndësi ka?

Qamilit më shumë se çdo gjë tjetër i duhej një femër. Ai ishte 45 vjeç. Ishte kthyer nga Italia, mbas 6 vitesh emigrim, 2 prej të cilëve të kaluar në burg. Megjithëse jeta e burgut kish qenë e vështirë dhe drobitëse, Qamili kishte hyrë në burg 155 kg dhe kishte dalë prej tij 168 kg. Lami, shoku i tij në katër vitet e para të emigrimit, thoshte, ndoshta duke bërë shaka, por ndoshta edhe jo, që Qamili kishte në trup të paktën 20 kg mut, duke pasur parasysh masën e tij trupore.
Ata të dy ishin bashkëmoshatarë. Lami ishte shkesi për mbrëmjen e sotme. E dashura e Lamit, që ai pelqente ta thërriste thjesht ‘zjarrmi’, do të sillte me vete për kafe një shoqen e saj.
Kafja do të pihej tek bar ‘Genius’, përballë Ambasadës Amerikane dhe jo shumë larg konviktit ku dy vajzat jetonin, në rrugën e Elbasanit. Lami dhe Qamili kishin ardhur përpara dhe ishin ulur në një vend jo shumë të dukshëm nga hyrja. Vajzat erdhën rreth 10 minuta pas orarit të përcaktuar dhe i gjetën dy ‘donzhuanët’ me fare pak vështirësi. Skenari ishte ky:

Qamili quhej në fakt Paolo dhe ishte një italian që kishte ardhur rishtas në Shqipëri për të hapur një fabrikë këpucësh. Ai kishte qenë punëdhënësi i Lamit për 3 vjet në Itali. Paolo dëshironte pa masë të njihej me një vajzë shqiptare, që të bëhej ‘e preferuara’ e tij.

Vajzat vinin me ide të qarta dhe që larg dukeshin që ishin të rrahura në vaj e në uthull. Nuk kishin kohë për të humbur. Po qe për të humbur kohë, u dilnin e u tepronin bashkëmoshatarët e fakultetit, që ishin që të gjithë bythëgrisur dhe seksualisht të frustruar, por të rinj dhe të uritur. Ato ishin të veshura me rroba të ngushta dhe që të dyja ishin të lyera rëndë me makiazh.

Vajzat u ulën. Biseda qe e zorshme në fillim. Paolo nuk fliste fare. Bisedohej kryesisht midis tre pjestarëve të tjerë të tavolinës. Edhe kjo në fakt, ishte thjesht sa për etiketë, pse aty të gjithë e kishin të qartë se si do të përfundonte mbrëmja. Pas dy xhirosh Jack Daniel’s, biseda nisi të bëhej disi më e shpenguar. Paolo vetëm qeshte e bënte me kokë, duke e lëvizur me vështirësi qafën e shtrënguar nga jaka e një këmishe që e kishte blerë atë paradite me 60% ulje. Këmisha ishte më shumë se 60% e parehatshme.

…e u bë si u bë, Paolo (ose Paoloja, e thënë shqipçe) me Nertilën (kështu quhej shoqja e ‘zjarrmit’ të Lamit) përfunduan tek Alvin. Motel i dëgjuar ky për studentët, që takoheshin korridoreve gjysëm të errta me dëshirën për të qenë të padukshëm dhe një fije krenari (për djemtë), të përzierë me një fije turp (për vajzat).

U zhveshën. Paoloja më prezencën e tij njëqindegjatëdhjetetetë kilëshe dhe Nertila, së cilës tani që ishte nudo, tualeti i dukej si një maskë egjiptiane nga varrezat e faraonëve, krejt jashtë kontekstit.

Nisi aty një përleshje e zjarrtë në të cilën Paoloja dukej i avantazhuar. Dhjamrat e tij tundeshin në errësirën e dhomës duke lëvizur ajrin, që krijonte një fllad të lehtë. Çdo gjë shkonte pa probleme. Kështu mendoi Paoloja të paktën. Dhe i ngushëlluar nga ky mendim zuri kurajë. E ktheu vajzën me shpinë nga ai dhe me një këmbë në tokë e me një në cep të krevatit nisi një betejë personale sa të mundimshme aq edhe shpërblyese. Por gjërat e bukura zgjasin aq sa e kupton që janë të bukura. Paoloja, pesha e të cilit po bëhej tani e ndjeshme mbi krevatin e shumëpërdorur për të njëjtat qëllime për vite e vite, po e rriste frekuencën e goditjeve. Dhe ja, në njërën prej tyre, këmba që ndodhej mbi krevat e shqeu dyshekun, pas tij sustën e krevatit, dhe ra përtokë me një zhurmë të mbytur, por të dhimbshme duket, për Paolon të paktën, që lëshoi një britmë aspak të mbytur: “O të q?fsha tëmën e sëmës o kurvë krevat!”

Megjithatë, dhimbja ishte e pandjeshme në atë moment kënaqësie, ose të paktën jo aq e ndjeshme sa për ta ndërprerë betejën. Por kështu nuk e mendonte Nertila, e cila duke mos u besuar veshëve të saj, ktheu kokën jo pa vështirësi, dhe me një zë krejt të zhgënjyer ia briti: “Uaaaaaa, po ti qeke shqiptar(!?)”

Në këtë çast një rreze drite e goditi mu në ballë Paolon, që vetëm në atë moment u kujtua që quhej Qamil. Pa e prishur terezinë, si dhe pa e ndërprerë lëvizjen e tij harmonike, ia priti ashtu si pa të keq: “Pse ka ndonjë rëndësi tani se ç’jam?”, duke vazhduar, disi më me zell duhet thënë, punën që po bënte para se të ndërpritej nga kurioziteti fare pa vend i vajzës.

Strangeman

Nje dite si gjithe te tjerat…

Ishte nje dite si gjithe te tjerat…Pakez e vrenjtur por pa shi .
– Te pakten me mire keshtu se me ate diellin pensionist qe me lodh koken; – mendoi Fatima.
Kishte nje freski çliruese dhe nje ere bari jeshil e toke neper ajer.Pranvera dukej sikur donte te vinte por ende s’e kishte vendosur ne ishte gati per kete sipermarrje apo jo..
Keshtu mendonte Fatima te pakten , sepse kishte kohe qe moti dukej sikur luante ngriva shkriva dhe nuk po e merrte vesh se ç’behej…
Doli per te pastruar pakez trotuarin perpara shtepise se tyre..E kishte zakon ta bente kete gje , perdite madje dhe dy here ne dite edhe sepse i pelqente se e qetesonte por edhe sepse ne ate rrugice te asaj mehalle te vogel dhe te harruar nga qyteti vete , pastertia dhe mirembajtja e shtepise qe nje nga te paktat gjera qe grate mund te kontrollonin vete, kesisoj ishte e rendesishme per to…Pastaj kush rrinte e degjonte dhe qesendite e trillimet e mburrjet e komshijeve llafazane ,se kush e mbante me mire shtepine…
Sperkati mire trotuarin me uje dhe filloi te veshtronte ujin qe rridhte furishem sa andej kendej…Teksa shihte ate rreke te vogel te sapokrijuar ju kujtua lumi i vogel por ujekulluar i vendlindjes se saj.
Kishte lindur para 42 vitesh ne nje fshat te vogel ne juglindje, ne nje shtepi me 7 femije te tjere , ku perveç nenes dhe te jatit , kishte pasur dhe gjyshen e gjyshin dhe familjen e xhaxhait ..Nje familje e madhe mund te jape pershtypjen e nje vendi te hareshem , por te pakten per Fatimen nuk kishe qene e tille.Qe ne vogeli ishte detyruar ti nenshtrohej rregullave te ashpra te jeteses qe i kishte si dhurate e te lindurit femer.Nuk e kishin lene te shkonte ne shkolle pas fillores sado qe ajo kishte dashur shume te arsimohej duke i thene se pak nga pak po i afrohej koha e fejeses..Ne moshen 14 vjeçare e fejuan me djalin e xhaxhait , pa i dhene askurfare te drejte per te kundershtuar apo folur.
Familja e saj nuk ishte ne gjendje ndaj edhe pas marteses ajo vazhdoi te qendronte bashke me bashkeshortin dhe kusheririn e saj ne te njejten shtepi ku kish lindur.
Fatima nuk qe njeri qe ankohej , ndaj duket se fati “ja morri doren” durimit te saj dhe i dhuroi asaj 3 femije rrjesht vit pas viti secili me sakatlleqet dhe handikapet e tija .Te 3 femijet nuk i rezistuan shume kesaj bote dhe mbyllen syte shume shpejt pa vuajtur shume fatmiresisht.
Asokohe i shoqi kishte gjetur nje pune si punues bakri ne nje lagje te vogel ne Stamboll , ku do te qendronin prane nje te afermi te tyre.Fatima u gezua, se paku do te largohej nga shtepia ku jeta e saj kishte pasur nje nxirrje konstante .
Ishte vetem 18 vjeçe , por dukej si 40.Beli kishte filluar ti kerrusej , fytyren e kishte te nxirre dhe plot quka e rrudha te sapodala, trupi i kishte marre disa deformime nga lindjet e shpeshta, trajtimi i keq dhe stermundimet qe i beheshin.
Por Fatima nuk ankohej, ishte e kenaqur sepse do te shkonte ne Stamboll ne qytetin e madh , ne token qe shume vendas te tyre e pershkruanin si te arte per te gjitha mundesite e mira te jetes qe te premtonte.Ndjente shkelmat e femijes se saj ne bark dhe lumturohej kur mendonte se do te kishte mundesine ti dhuronte “asaj ” nje jete me te mire , nje jete me premtuese.

Nuk e dinte ne ishte vajze apo djale , por asaj i thoshte zemra se do qe “vajze”…

Nje gje qe u vertetua , pas disa muajsh te ardhjes se tyre ne Stamboll.

Fatima u deshperua kur pa se dhe ne shtepine e saj te re , nuk kishte asnje ndryshim ne jeten e saj.Serish jetonin 15 veta ne nje shtepi te vjeter 2 kateshe dhe asgje nga e perditshmja e saj e perbere nga : druri i te shoqit , goditjet ne koke dhe mesymjet e te gjithe njerezve te tjere te shtepise ne te ashtuquajturen jeten e saj nuk ndryshoi..

Por kete here ajo kishte diçka te bukur , te shenjte , te delire , nje engjell prane vetes , te bijen Dilaren , nje vogelushe syzeze e e buze trendafil , me kica te vegjel te bardhe si bora..Ajo e kishte gjetur diellin e saj tashme , ndaj nuk kishte me ftohte..

E mbronte te bijen me fanatizem , ndaj te gjitheve .E bija ishte si te thuash pasqyrimi i tere shpresave, pritjeve , fantazive te saj me te mira per jeten ndaj ishte shume e rendesishme per te te ishte sa me e mbrojtur dhe e paprekur, e patrazuar.

– Sepse se paku ,endrrat jane te lira ne kete mynxyre jete dhe si te tilla duhet te jene te paprekura, te pabezdisura,- mendonte ajo me pathos.

Dilara u be nje vogelushe shume e lezetshme , bukuroshe dhe mendjekthjellet , nje nxenese e shkelqyer .. Nuk kishte krenari me te madhe per Fatimen , nuk kishte gaz me te madh per te , sesa te shihte te bijen , kete femije kaq te mire e te mbare , te plotesonte kaq mrekullisht te tera aspiratat e saj per jeten, te tera pritjet e saj , te tera shpresat e thyera aq pameshirshem nga te gjithe njerezit perreth.

Por nuk qe e thene , te vazhdonte shume gjate.I jati e hoqi Dilaren nga shkolla menjehere pas fillores , po ashtu si dikur kishte vepruar i jati i Fatimes me te ..Fatima ndjeu ti thyej e tere qenia ne copa , ndjeu nje deshire dhe force te papermbajtur per te helmuar dhe me pas djegur shtepine me gjithe njerezit ne te..Do ti djeg , keta minj , keta zvarranike ,- thoshte- nuk do jua lejoj kete kenaqesi…

Por Dilara doli me e forte dhe e zgjuar seç e priste e jema dhe me ndihmen e Fatimes vete filloi te mesonte fshehurazi dhe kesisoj mbaroi shkollen tetevjeçare dhe te mesme me ndihmen e shoqeve dhe mesuesve gjithashtu me korrespondence.Te pakten per kete gezohej qe kishin ardhur ne Stamboll , Fatima sepse ne fshatin e tyre as qe behej fjale per mundesi te tilla.

Nje dite te bukur degjoi Dilaren teksa fliste plot me perdellim per universitet e mrekullueshme angleze dhe te ardhmen e shkelqyer qe ato shkolla pregatisnin per nxenesit e tyre.Vetem se keto ishin vetem endrra sepse ishin shume te shtrenjta keto shkolla.

Fatimes i ishin rrembushur syte plot teksa kishte pare vrullin dhe gezimin e te bijes te ndalonte aq kobshem..Sa te dobet dhe te kote e kishte ndjere veten ato momente.

Dilara donte te behej doktoreshe ose psikologe mbase dhe shkrimtare.Donte ne nje fare menyre te kuronte shpirtin e vdekur dhe te fikur te te jemes dhe te vetin gjithashtu.

Por kembanat e rrezikut kishin filluar te binim shume me force madje per Dilaren.I ishte gjetur dhe asaj me ne fund kismeti , fort i mire madje , te pakten ashtu thoshte i jati.

Nje burre i ve , 45 vjeç , kishte dhe 3 femije , por ani sepse ishte shume i pasur dhe jetonte ne mes te Berlinit.Ku te gjente rast me te mire se ky e bija??

Fatima ndjeu ti dridheshin kellqet, ti erreshin syte dhe ti rrihte zemra sikur do ja shqyente kraharorin..Dilara e saj bukuroshe dhe eremire, e brishte dhe e zgjuar ,vogelushja e saj e embel 18 vjeçare ti shkonte symbyllur ketij plakushi robine me kembet e saja???

Kjo nuk qe e mundur , nuk do te ndodhte kjo gje.Po çfare mund te bente valle , çfare zgjidhje mund ti jepte ketij çasti te tmerrshem mes gjithe paforces dhe pamundesive te saj??

Si ne enderr ju kujtua nje thashethem qe endej prej ditesh neper lagje per femijen e nje burri fort te pasur , qe kishte vite qe lengonte ne makinen e dijalizes .I jati kishte premtuar nje shume te majmur per donorin e veshkes se te birit.Syte i ndriçuan plot marrezi dhe doli si e shperfytyruar ne rruge , duke harruar te vishte dhe pallton .Frynte nje ere e akullt, por asaj aq i bente , ajo vraponte e vraponte pa marre fryme.Arriti ne spital dhe me nje fryme shkoi drejt dhomes se te semurit.Aty pa te jemen e te semurit dhe i tha se ishte gati te dhuronte veshken e saj per te birin .Gruas perballe in ndriçuan syte plot gezim dhe sakaq lajmeruan doktorin.Pas disa analizave doli se Fatima qe donore e mundshme per te semurin.

Fatima u tregua e gatshme per t’ju nenshtuar operacionit ,dhe vuri si te vetmin kusht marrjen e pageses perballe noterit perpara operacionit.

Sa per ata te familjes , genjeu ata se do te shkonte per vizite tek disa te afermit e saj per disa ore.

Operacioni kaloi mire , vuajti goxha kur po i dilte narkoza dhe kishte mjaft dhimbje , por nuk u ankua fare dhe madje dukej mjaft e lumtur.Sipas doktorit duhet te rrinte ne spital dhe dy dite te tjera , por ajo nga darka , u largua fshehurazi nga spitali.Edhe aq majde dhe pati frike se mos zhdepej ne shtepi per vonesen.

Ne darke e morri te bijen ne dhome, e futi ne kraharorin e saj dhe ja shpupurisi floket plot hare.Pastaj pasi i beri shenje me dore te mos nxirrte asnje ze ,nxorri nga kraharori nje tufe me leke dhe ja zgjati te bijes.Ja mbylli gojen se bijes se shashtisur , duke i thene te mos e pyeste se nga i kishte gjetur leket, por te arratisej sa me shpejt te qe e mundur nga shtepia dhe se shpresonte se me keto leke mbase nuk do te shkonte dot tek ato shkollat qe donte aq shume te shkonte por se paku do ta kishte te mundur te largohej jashteshtetit dhe te fillonte nje jete te veten aty.Teksa fliste keshtu syte ju mbushen plot me lot , por njekohesisht qeshte plot gjalleri.

E bija u largua pas nje jave.Ne shtepi ra zia dhe e bija si e larguar nga shtepia u quajt si ” e vdekur” dhe e fshire nga defteri per familjen , si nje femije i keq, i pabindur dhe “faqja e zeze” qe kishte tronditur nje here e pergjithnje si nderin ashtu dhe “xhepin ” e familjes duke kundershtuar dhe fatin ” e arte” berlinas , qe i jati i kishte zgjedhur .

Fatima qante pa pushim , por sa here ishte vetem nje buzeqeshje e hidhur , sa edhe triumfante i pershkonte fytyren..Se paku , vogelushen e saj e kishte shpetuar , i kishte dhuruar nje jete tjeter.Mbase nuk do ta shihte ate me kurre , por se paku e dinte se vajza e saj e zgjuar do te behej e zonja e jetes se saj dhe vendimeve te saj, po aq sa dhe e endrrave te saj.

Keto po mendonte Fatima teksa po fshinte trotuarin perpara shtepise.

Qe pasdreke dhe gjindja flinte..I shoqi ende nuk kish ardhur..

Ishte mbase nje dite si gjite te tjerat , por ama shume me e mire se sa shume te tjera sepse Fatima e ndjente tashme prej kohesh se kishte triumfuar te pamunduren , se paku per shpresen e saj te vetme te mbetur ne jete, te bijen…

Kjo e beri dhe nje here te vinte buzen ne gaz dhe ti jepte nje vrull qe e shprehu duke i meshuar fsheses plot me force.Me pas , me po ate hov u fut brenda.

I duhej te shpejtonte , po vinte mbremja dhe kishte ende shume pune per te bere…

Eni Turkeshi

Gregori dhe une

Qe nje dite e gjate pune. E lodhshme. Pa te reja. Pa te veçanta. Shkurt monotone dhe e merzitshme. Nga ato ditet kur jo vetem qe nuk meson apo mer diçka te re, por jep shume fare nga vetja dhe energjia jote. Kjo me ben ta pres me symbyllur vajtjen ne shtepi. Te mos duroj dot sa te futem brenda, sa te mbyllem dhe te çliroj tere bezidite e grumbulluara gjate dites.

Mua me pelqen qendrimi ne shtepi. E dua shtepizen time. E dua ate boten e vogel, te krijuar nga vetvetja. Mund te duket pak si egocentrike, por ja qe keshtu e perceptoj. Me ne fund arrij. Ndjej nje ndjesi lehtesimi. Mire a keq, dhe kjo dite mbaroi, tani eshte koha per qetesim, per kthim ne boten time.

Plandosem mbi divan. E para gje qe bej sa here jam e lodhur. Mbyll syte fort sikur te dua te zhytem ne erresire sublime per disa momente. Kjo me jep pershtypjen e largimit nga shume gjera bezdisese. Çel syte perseri… Ndjej nje lloj lehtesimi inert qe me endet neper tru. Filloj te gjezdis syte neper dhome, ashtu kot, lirshem … pa menduar per asgje… Thjesht i kullos.

 

Dhe ja papritmas ndeshem me ate qe do t’me rrembeje qetesine, ngeshmerine dhe rehatllekun aq mundimshem krijuar. Qendron ne mur. Eshte i vogel fare. Por sa i hajthem, aq edhe i shpejte. Nje mini ndryshim i ajrit e ben ate te levize me nje shpejtesi te rrufeshme dhe jo me nje levizje e imja. Eshte dhe diplomat i madh. Po nuk levizi gje, as ai nuk leviz, rri si i ngordhur, si i padukshem aty ku eshte. Provoj te fik driten. E rindez pas pak kur ç’te shoh… ai ka mare tere ate udhe nderkohe.

Eh, – them me vete, – qerrata do te ma hedhesh mua ti?

 

Ne fakt kur e mendoj thelle, thelle e kuptoj se ai ma merr ne kthese. Eshte i shpejte sa vete dreqi, finok, i ndjeshem ne maksimum dhe rreshqet pa teklif kudo, nderkohe qe forca ime e gravitetit me shtrengon idhtas fort ne toke. Vendos ti afrohem dhe ta godas. Perpjekje qesharake kjo, duke i pasur parasysh vetite e tij. Atehere, ç’bej? Vendos ta injoroj. Te bej sikur nuk eshte, nuk egziston fare.

Jam e lodhur, – them, – me duhet te shtrihem. E çe pastaj se ai kaloi mu afer murit prane shtratit tim? Por nuk mundem, nuk ja arrij dot. Mendja me rri tek trupi i tij i zhdervjellet. Nuk me pelqejne gjerat qe rreshkasin dhe zhduken shpejt. Ka diçka mistrece ne to. Ka diçka siperfaqesore. Me ngjallin siklet.

 

E shoh se eshte e pamundur te mos mendoj per te. Por e shoh se dhe po me shterrojne fuqite. Ndaj vendos ta pranoj si fakt, si qenie dhe ta pervetesoj kete ide. Madje mundohem te familjarizohem me te, ta shoh si dike te njohur. E quaj Gregor… Po de Gregor, se qe i paftuar, i padeshiruar tek une. Sepse mbase me kujton shume te paftuar qe rreshkasin paturpshem, paskrupuj ne jeten time. Ashtu pa karar dhe pa lajmerime … serbes fare.

 

 

Gregor, more djale, – them, – sado i padeshiruar dhe i paftuar qe je … si mysafir qe je ne shtepine time, nuk po te zboj. Por me me duhet te te them diçka, dhe mbaje vath ne vesh, degjove? Kur te mos jem une ketu je i lejuar te merresh me çdo gje. POR… Nuk dua te shoh nje grimce tenden kur te jem ketu. Kjo eshte shtepia ime… ndaj lipsu ku te duash merr vesh… nuk me intereson fare se nga do katranosesh…

 

Nuk pipetin asgje, asgjekundi nuk ndjej levizje dhe ferfellima te neveritshme gjymtyresh reptile. Kuptoj. Ky maskara, po me luan te zgjuarin, te kapshmin. Ashtu, fshehurazi… Me terezi. Ashtu si tere tinzaret qe me kane rrethuar… me ngerdheshje te padegjueshme, duke me futur mua ne siklet per çapaçullleqet e veta. Terbohem… Vendos te luaj dhe une me armen e tij. Te luaj ate budallain e riperterire. Dhe e bej.

Se pari fik driten. Pres. Pothuajse nuk marr fryme, por e shtrengoj fort pantoflen ne dore. Dhe ja pas pak me behet sikur ndjej disa zvarritje te squllura mbi mur. Lekura me shnderrohet ne nje gardh puçkurrizash, por nuk bezaj fare. Jam kthyer e tera ne nje det perceptoresh. Ne nje oqean nervash te dallgezuara. Me ne fund e ndjej fare prane. Zhvendoset shkujdesshem, i sigurte qe nuk ka asgje qe po e ndjen. Dhe i kushton shume rende ky shkujdes! Sa perjetesia vete!

 

Nervat i kam ende te tendosura paq… Por mundem te buzeqesh. Madje te zgerdhihem. Mendoj me vete se perhere harrohet nje detaj, lihet gjithnje nje dere e hapur ndaj gabimeve, krijohet perehere nje lemsh kur thurren gjerat kot me kot. Mpleksen pameshirshem gjerat kur duket sikur krijohen me plane te urta, por vesvese. Ndaj eshte me mire te mos i besh keto, mendoj, te mos luash politikanin, te mos brumosesh kurthe, se paku jo kaq rendomshem. Me mire eshte te jesh trim dhe pakez budalla, pakez i paduruar them. Me e shendetshme me duket.

 

Ndjej batanijen te me rendoje kendshem mbi trup, te me trullose embelsisht drejt gjumit. Eshte nje nate e zeze sterre, pa asnje yll. Erresire sublime. Perfekte per tu perhumbur ne prehjen e shumepritur.

 

Eni

Mendime….

Sot gjithe diten kam ne mendje nje serenate korcare qe thote “Se vitet ikin tutje, ikin moj nje nga nje, se vajzat behen plaka, rinia moj nuk vjen me” . Cudi them me veten time, sot mbush plot 30 vjet dhe une kendoj kete kenge, ndoshta duhet te kerkoj ne repertorin e muzikes dicka me “lively” sepse ne fund te fundit nuk eshte se jam plakur prej verteti. Nuk dua te besoj qe jam plakur por dalengadale po kuptoj qe viten po ikin nje nga nje dhe une s’jam me ajo vajza e vogel qe deshironte te rritej aq shpejt dhe ti tregonte botes qe eshte e madhe me qellim qe te me merrnin seriozisht dhe te konsideronin si dike qe s’di te luaje vetem me kuklla. Ja tani, s’jam me ajo, jam nje person i rritur qe ka ikur nga familja prej nje kohe te gjate, ka udhetuar, ka studjuar, ka mesuar gjera te reja dhe interesante ne kete jete, di te perballoje jeten larg miqve dhe te dashurve te saj te zemres, e shume gjera te tjera qe nuk vlejne per tu permendur. Por, sesi me duket tani qe po hedh keto mendime ketu, sikur nuk dua te jem me e rritur, dua te jem dhe nje here femije. Jam e sigurte qe cdonjeri prej jush kur arrin nje moshe te caktuar fillon te mendoje pak a shume sic po mendoj dhe une tani, “bo u plaka dhe une, iku mosha, kaq e pata, etj me radhe si keto.

Ndoshta me dashje apo pa dashje po hyj dhe une ne radhen e njervze qe kane frike te plaken, edhe pse jam shume koshiente qe nuk eshte keshtu sepse jam shume e re, shume “vibrant” shume aktive ne shoqerine ku une jetoj, dhe mbi te gjitha mundohem ta jetoj jeten sido qe ajo te me vije.

Do filloj te ndryshoj qe tani duke i thene vetes qe “dukesh si gonxhe, je ne moshen me te bukur te rinise, ke shume vite te tjera per te jetuar dhe te mbushura me gezime dhe hidherime, dhe gjithe keto ekseperienca do te bejne me te forte ne shume drejtime.

E di njerez po filloj te kendoj kengen “Sot jam 30 vjec edhe jeta me therret”. Nuk mendoni qe eshte me e pershtatshme dhe me entuziaste se kenga qe me kishte zaptuar gjithe paraditen. Ne fund te fundit kjo eshte nje dite e re dhe une duhet ta jetoj ne maksimum.

Belle 

Floriani pa mbiemër …

Floriani është 15 muajsh, por “nuk ka mbiemër”. Floriani fle në të njëjtin djep që ka përkundur të ëmën, kur ajo ishte e vogël dhe kur askush s’kishte menduar ta shiste, e me paratë e fituara nga trupi i saj të luante bixhoz. Ai nuk do t’ia dijë se dërrasat e kullës kush e di sa vjeçare kërcasin gati në të shembur sa herë që dikush përkund djepin e tij. Floriani fle, në të vetmen dhomë me dritë elektrike të kullës së shembur të Barmetajve në Shëngjun të Klosit. Ai ende nuk e ka kuptuar që në dhomën ngjitur ka dhënë shpirt e prerë në mes prej plumbave e ëma, Valentina, 20 vjeçe… Floriani fle, mes erës së kalbur të dërrasave dhe shtrojave, që shërbejnë si mbulojë e strehë për 7 pjesëtarët e mbetur të familjes së tij. Mes rrënojave që e ëma kishte menduar t’i ndryshonte, për t’i bërë më të sigurta për të, me ato pak para që tutorët i kishin lënë të mbante e që u kthyen t’ia merrnin bashkë me jetën.
Floriani nuk ka mbiemër, askush nuk i ia njeh të atin dhe ai vetë kurrë nuk ka për të njohur të ëmën. Nëse do të jetë me fat e nuk do ta lënë në mizerie, ai do të jetojë aq shumë sa të dëgjojë, por kurrë nuk ka për të kuptuar mynxyrën. Ai është bir i një nëne që u shit rrugëve dhe i një babai që bleu. Viktima më e fundit e varfërisë e mjerimit në shtëpinë e Barmetajve në fshatin Shëngjun, 7 kilometra larg Klosit e mijëra kilometra larg atij që jemi mësuar ta quajmë qytetërim, e që kurrë s’kishte dëgjuar për Florianin. Derisa kurrkushi Urim Jahja, vendosi të sharronte në mes me dhjetra plumba të ëmën, që vraponte në korridoret e errëta të kullës së rrëzuar duke kërkuar shpëtim.
Ajo, Valentina, ka rënë të flerë përjetësisht në një dhomë të mbushur me rrecka të pista pa ngjyrë, që mban po të njëtën erë kalbësire e morti si e gjithë shtëpia gjysëm e shembur e Barmetajve. Urimi (që s’paska qenë i tillë), thonë të jetë vetëvrarë nga plumbat e të njëjtës armë 15 kilometra më larg, në një fshat tjetër, mes një are me misër, me armën e gjakut te koka. Asaj Valentinës, shërbimet e mortit ia kryen në oborr, e të paktët njerëz të dashur e përgjuan një natë të tërë nën yje kurmin e bërë shoshë nga plumbat e një arme që ca e quajnë “Sharrs” e të tjerë “Kallash”. Atë thonë ta kenë varrosur të tijtë, të cilët kur ishte gjallë ia mallkuan emrin.
7 kilometra nga Klosi e mijëra të tjera nga qytetërimi takuam Valdetin, vetëm 13 vjeç, i cili thotë se qau, kur pa të huajin që qëllonte kë të mundte me automatik dhe i ndiqte të motrën nën strehën e shtëpisë që ata po mundoheshin të rregullonin. Sonilën, 10 vjeç, që s’afrohet kurrë e megjithatë na ndjek si hije nëpër korridorin e errët të shtëpisë ku u bë gjëma. Nezirin, babain që rri vetëm ulur, mbi dy këmbë që me zor e mbajnë e që mezi ka kuptuar ç’ka ndodhur. Adivien, gruan që duket si muranë me duar të fshehura nën përparësen e zezë të fustanit, që pëshpërit po nuk qan, që ankohet, por nuk ka asnjë shpresë. Takuam Florianin, 15 muajsh, ndërsa flinte i vetëm mes mizash, mbi një djep të gdhendur kushedikur. U pamë me gjyshen, që nuk dëgjonte, por që na tha se nuk i duhej jeta kur vajzën ia kishin rrëmbyer ndër duar. Vrasësi ia ka përplasur kokën në gur, kur ajo i ka dalë përpara dhe është përpjekur ta ndalë, e tani gjyshja që nuk dëgjon mirë nga veshët, uron që të kishte vdekur.
7 kilometra nga Klosi e mijëra të tjera nga qytetërimi u ngjitëm mbi katër shkallë të kalbura të një kulle që dikur duhet të jetë mbajtur, por sot është gracka e nesër mund të jetë varri i 7 frymëve që jetojnë në të. Për ta gjetur na u desh të futemi në një rrugë fshati të shtruar me gurë të mprehtë e më pas t’i ngjitemi një kodre me toka të papunuara e të thata prej mungesës së ujit, mollësh të egra, e kullash të tjera të rrënuara si ajo. Të mësuar me mort, pritëm të dëgjojmë ndonjë zë vaji, por gjithandej kishte vetëm heshtje. 6 a 7 burra pjesa më e madhe komshinj e 6 a 7 gra të ulur në formë rrethi, në hijet e ca pemëve të egra, e që tymosnin cigare e flisnin nën zë. Ishin shenja e parë e mortit. Sipas dokeve ne u ulëm me ta. Se Barmetajt, nuk kishin odë për miqtë. Ndoshta kanë pasur, por sot në dhomën e miqve ishte ulur këmbëkryq vdekja, e kurrë kush nuk guxonte ta zbonte prej saj. Nën hije e një fiku po aq të egër sa toka e shkretuar prej ujit, u thanë shumë gjëra. U fol për një ujësjellës të lënë përgjysmë, për një tunel që do të sillte hekurudhën, e që në të vërtetë përpiu të gjitha burimet me ujë të fshatit.
Pastaj folën për vdekjen, me një gjuhë po aq të lashtë sa edhe malet e kodrat për rreth. Gjithçka kishte filluar të “djellënatën” (19 gusht 2006), kur një burrë i armatosur deri në dhëmbë, kishte shkelur mbi dërrasat e kalbura të shkallëve të shtëpisë së Barmetajve dhe u kishte drejtuar armën atëherë tetë frymëve që popullonin kullën. Kishte kërcënuar se do vriste babain ulok, nënën, tre fëmijët, foshnjën në djep dhe Valentinën, nëse kjo nuk i jepte paratë apo nuk kthehej të punonte për të. Vali s’kish dashur. Paratë ndoshta as i kishte e për t’u kthyer në “ferr” nëse nuk ishte aty, as që i shkonte mendja. “Motra i tha se ai e kishte torturuar, se i kishte vënë sa herë thikën në fyt, se e kishte rrahur dhe se ia kishte marrë të gjitha lekët dhe se tani ajo kurrë nuk mendonte të shkonte më me të”, tregon Valdeti, vëllai 13 vjeçar i të ndjerës. Dikur të “djellënnatën” gjyshja e vjetër sa ngjan me muret e kullës, ndoshta se mezi qëndron në këmbë e ndoshta prej vragave në fytyrë, që duken të njëllojta me të çarat në mure, është ngritur dhe e ka zbuar njeriun me armë. Askush nuk di të thotë si mundi gjyshja më shumë se 80 vjeçe, të largonte nga ndërtesa vdekjen, që sidoqoftë nuk iku larg.
Atë natë të trembur Barmetajt telefonuan në numrin e inspektorit të zonës në policinë e Klosit, por as ai as tjetër njeri nuk u duk në kullën e largët. Tre orë më vonë erdhi dhëndëri i shtëpisë (burri i të motrës së Nezirit), e vetmja mbrojtje e padobishme, deri sa vërtetë nuk mund të mbronte askënd. “Fola në celularë me policinë e Burrelit, madje mora një nga krerët e saj dhe pas disa minutash më telefon inspektori i zonës, njeriu që duhej të merrej me këtë ngjarje. “Po ti përse ke marrë në telefon në Burrel”- më tha- “Atë çështje po e ndjek unë dhe ai njeri është larguar nga Klosi”, tregon ai për bisedat me policinë. Ndërsa shton se i ka thënë punonjësit të shtetit se si e dinte se kërcënuesi kishte dalë nga Klosi, kur nuk kishte lëvizur as gishtin, e nëse e dinte përse nuk e kishte arrestuar. Përtej receptorit të telefonit të xhepit, i vetmi mjet që lidh fshatin me pjesën tjetër të botës u kishin lënë një takim për të bërë kallëzimin, të nesërmen në orën 9.00 të mëngjesit. Valentina kishte shkuar sëbashku me njërin nga vëllezërit. Kishin treguar gjithçka, e në mos gjithçka aq sa kanë mundur të thonë dhe policia u kishte lënë takim të nesërmen që nuk erdhi asnjëherë.
Të nesërmen që nuk erdhi asnjëherë…, Valentina dhe dy vëllezërit, e ndonjë komshi që kishte ardhur për t’i ndihmuar, kishin punuar gjithë paraditen për të ulur nga çatia e rrënuar e kullës së tyre tjegullat e çara, me shpresë se në një mënyrë a një tjetër do të mund të rregullonin diçka në atë ndërtesë të rrënuar. Të paktën aq sa të mund të mbante dimrin. Fqinjët thanë se vajza kishte sjellë aq para sa të mund të rregullonte shtëpinë, në të cilën e vetmja gjë e re ishte një shtrat i papërdorur për fëmijë, që ndoshta vajza e kishte blerë me paratë e trupit dhe turpit. Të nesërmen, kur komshinjtë që kishin ardhur për të ndihmuar shkuan secili në shtëpinë e tij, e kur Valentina bënte punën e muratorit në çatinë e shtëpisë, Urimi (që s’qe i tillë) doli nga një pyll i vogël me shkurre aty pranë. I armatosur me armën gati për zjarr. “Ai i tha motrës të zbriste nga çatia, por kur ajo nuk pranoi, e kërcënoi se do ta vriste dhe unë fillova të qaja”, – tregon Valdeti. Më tej 20-vjeçarja është hedhur nga çatia, duke u kacavjerrë, por në vend që t’i afrohej ish-tutorit, në atë moment kërcënuesit, e më pas vrasësit e vetëvrasësit, është larguar duke u përpjekur të mbrohet rrëzë mureve. Plumbat e parë nuk e kanë zënë, e në e kanë zënë nuk kanë lënë shenjë. Urimit i ka dalë në rrugë fillimisht vëllai i madh, 18 vjeç, i cili pa e ditur se ç’të bënte është detyruar të ikë nën kërcënimin e armës. Më pas, vdekjes i ka dalë sërish përpara gjyshja. Ekzekutori 32 vjeç e ka shtyrë këtë të fundit dhe e ka përplasur pas murit dhe sërish ka shtënë mbi vajzën. Plumbi i parë e ka detyruar Valentinën të hiqet zvarrë. Në korridorin me dërrasa të brejtura nga krimbat dallohen disa shenja gjaku, si njolla të zeza mbi blozën e mureve. “Ajo ka ecur deri në dhomën e dytë, e cila përdorej për të mbajtur rrecka pa fund, me shpresën që të dilte nga dritarja e kësaj e të hidhej sërish në rrugë, por nuk ia ka dalë e shkreta vajzë”, – tregon halla e saj, ndërsa na rrëfen vendin ku Valentina ka rënë për herë të fundit. Këtu ai ka shkrehur edhe disa herë armën e më pas ka ikur. Orë më vonë ka ardhur policia. Orë më vonë mjaft njerëz janë mbledhur rreth trupit të pajetë të vajzës, nënës, të shiturës. Vajin e kanë ligjëruar në qiell të hapur, mu në vendin ku autopsia, e vetmja gjë që i pati mbetur të bënte shtetit për Valentinën, numëroi 20 plumba në trupin e saj. Në të njëjtin vend, ku ndoshta Valentina kishte ëndërruar të kërcente me vellon që nuk e veshi as në dy “dasmat” e saj të pafata.
48 orë më vonë, kurrkushi Urim që u bë i njohur në të gjitha ekranet e vendit tonë të vogël se kishte masakruar me plumba një vajzë të pambrojtur, i kthen të njëjtën grykë vetes. Kështu mbyllet gjithçka, ose të paktën duket sikur mbyllet gjithçka. Ndoshta deri kur Floriani të ngrihet nga djepi, në mos u rrëzoftë në shkallët e kalbura, dhe të pyes për historinë e tij, nëse ai do të ketë një histori. Çfarë do t’i tregojnë Florianit? Ndoshta do t’i flasin për OJQ-të që e bëjnë luftën kundër trafikut të vajzave në salla seminaresh me kondicionerë. Ndoshta do t’i tregojnë për policët që i kapin kriminelët, pa lëvizur as gishtin nga shtëpia e tyre. Në fund fare, mund t’i tregojnë për të ëmën, vajzën, të shiturën, të prerën në besë nga shkallët e kalbura dhe muret e rrënuara të kullës së Barmetajve që nuk mundën ta mbronin. Botuar ne Standard

 

Krasta Krau

unplugging

“There are things in that paper which nobody knows but me, or ever will. Behind that outside pattern the dim shapes get clearer every day. It is always the same shape, only very numerous. And it is like a woman stooping down and creeping about behind that pattern. I don’t like it a bit. I wonder—I begin to think—I wish [he] would take me away from here!”

(from Charlotte Perkins Gilman’s “The Yellow Wallpaper”)

the pattern of my life seems to have come into focus recently and as i grow bitter… er, older, and recognize the place once vacated by naiveté as enthralled by the art of disenchantment, i realize a certain disturbing truth about reality … more specifically, mine.

life is unassuming. reality isn’t.

i have an unbounded and deep respect for life and have been known to often proclaim that Life is my religion, for it is self-sufficient, self-loving and self-evolving. only life has the most unrestrained respect and utter adoration for all living things. now, if you knew the glorious mess in which i find myself you’d probably gasp at such audacity, for the general consensus leads to the implication that life in the pits must be a life well despised. i say, such asinine assumptions belong in the heads of the defeated. death, pain, destruction, sorrow, abandonment and loss are all life’s useful tools and while the power they carry brings me to my knees, i find myself full of awe at the magnitude, the timing, the irony and the questions answered. it is during these heart staggering moments i casually look up, as an attempt to address my goddess Life, and proclaim: “you smart bitch!”

life is modest. unassuming. blind to judgment. life just is and it is magnificent!

reality – the one created by us – is a bloated, self-centered, money-hungry, power-starved, label-producing, drama-craving, drug-inducing, status-longing, judgmental whore-pig! it drives me apeshit! someone called me an idealist for owning such thoughts. the contempt with which he accompanied the word idealist was meant as a clear sign of insult. i took the “insult” and *ahem* my drink to the other room because at that point it had become clear that my idealism would shed no light in the dark and narrow path he had chosen to take. perhaps i am just that: an idealist. but we have met the enemy and it really is us.

i don’t believe in this reality. it has taken many of the things i once deemed good into compartmentalized rows of severed minds. it’s a reality that insists upon the cutting off from the whole and my itty bitty idealistic mind quite strongly, albeit politely, disagrees. no, fuck that. not politely. the person who shuddered at the sight of an idealist also felt it necessary to make the following comment: “with a dress like that you would be blown to pieces in the middle east!”

i swear, i heard an explosion. it was my brain.

when are we going to pull our collective massive head out of our collective amateur ass? will this charade ever end? patterns of the self (read: mine) are only appearing slightly visible now! how does lucy, benny, james and fucking penny pretend to know about me? forgive the passion darlings – don’t know about you but i get quite spicy when i read the verdict fitted for a crime i haven’t even committed.”he that is without sin among you, let him first cast a stone,” said the master. jesus, the man, the divinity and the myth, wouldn’t have survived 21st century for a second! i imagine entire forests would have to be annihilated, too. come on! one cross would not even begin the bear the sins of our fathers and those before them.

i’ve gone off on a tangent again, and now i can’t even remember the point of it all. i was simply re-visiting “The Yellow Wallpaper!” and now here i am, pissing-off one idealist-hater at a time. oh technology, how i love thee.

Klodi

forever?

in an attempt to respond to a blog written by belle_fleur, i discovered that in my reply resided an entire argument, much too complicated and highly subjective to be taking up the space of a mere reply. thusly, i am speaking my mind in my own little corner and await with heightened curiosity the response my attitude, toward a little thing called love-and-marriage in the 21st century, will receive.

in her blog, belle expresses her concern and disappointment over a research study, the conclusions of which have arrived at the general opinion that the divorce rate is seemingly climbing the charts during times of terminal illnesses. 50% of all marriages in America end in divorce. in other words one in every two couples opts for a dissolution of marriage. this is quite unsettling. and it becomes even more so when you throw ovarian, breast and testicular cancer into the mix and are suddenly left with an unsolvable equation of principles of the old, and struggles of the new. you can read belle’s blog here:

http://bfleur.blogspot.com/2007/09/til-death.html

marriage is the social institution under which a man and woman establish their decision to live as husband and wife by legal commitments, religious ceremonies, etc (from the dictionary). the key word here, for the purpose of my argument, is the “social” part. this particular institution was established by society and it is not inherent. we learn as we grow older by watching, doing and observing that we are expected to find prince charming or sleeping beauty and live…of course…happily ever after. this is drilled and instilled in our tiny absorbing brains over and over with perpetual vengeance and determination, by our parents, aunts and uncles, by the fairy tales, by the books, by our teachers and mentors, and by movies and television.

why do people get married?

at the heart of this concept we call marriage should be, ideally, love. two people meet, greet, fall in love, make love, make house, make babies, built family, history and traditions and live together for the rest of their lives. it sounds lovely and comforting, sure. however, as it turns out, there is a host of reasons people marry, besides the L-word.

my own parents, for instance, first locked eyes through an arranged meeting. luckily, they liked what they saw. they’ve been together for thirty years and will continue to do so until their very last days on earth, so i guess one could call that meeting a success. but that’s not to say that these two people, who were suddenly put together side by side with no volition of their own and then expected to act as one, didn’t have their fair share of pain and suffering. even as problems arose and reality set, during the late seventies/early eighties, the dissolution of their union wasn’t even an option. why? because my parents, just like the millions of people that have married and continue to do so in the present, had tied the knot merely because the time had arrived for them to get married, the family had assigned future significant others with “excellent potential,” and lastly but more importantly because it was imperative and expected by society that these two people marry. divorce, on the other hand, was a matter filed under the category of shame in the old communist days of my homeland, albania. the stigma attached to unmarried people, and more specifically to unmarried women, to this day carries a significant amount of disappointment and failure as old childhood dreams are shattered and wishful thinking comes into clear view. this can be devastating and affects both parties: the unwed and those who expect them to marry.

the following might sound absurd but it’s oh-so-real. couples have been known to marry out of convenience, out of fear, out of the sharing of particular activities, legal or not. couples have been known to marry simply for financial stability, for the improvement of an already dysfunctional relationship, as a result of surprise pregnancies, and out of severe fear of ending up alone. marrying for the wrong reasons will, no doubt, lead to the wrong exit. alas, there are plenty who marry because they are in fact very much in love and happy. but why the legalization? it is widely known that a piece of paper does not solidify a relationship. in fact, it acts as a guard, holding the ground outside love’s door, and should the parties practice their freedom toward dissolution it only slows down and threatens the process of divorce. and isn’t it a shame that such a noble notion should live its last days drenched in the type of misery and threat only offered by the pool of legal bureaucracy?

when marriages of then and now are compared and contrasted the gap that emerges between them is significantly wide. why is it then, that we insist upon using principles and applications of the old when the very minds who created them did not have the slightest clue about life in the 21st century? surely, there was a time and place in history when the legalization of love was perhaps necessary for the benefit of families and societies. men provided and women nurtured so, it was only practical that these activities marry. and beneficial. life expectancies were much shorter, living conditions and the status quo much stricter so really, securing a union between a woman and a man must have sounded like an excellent idea. people led simplified lives dictated by rigid social conformity and religious rules. freedoms were taken away in attempts to keep societies “intact.” one could say that the very institution of marriage served for a better behaved, contained society with a common goal: to provide for an immediate family in hopes of reproducing and maintaining the nucleus of said family.

why the forever notion? is that even natural?

today, as we are faced with the full fledged force of modernity while practicing freedom of expression and action, we find ourselves confronted with a whole new set of morals and ethics. the “til death do us part”aspect is one that derives from religious backgrounds, more specifically christianity. when man and woman proclaimed “i do” it was done so in an attempt to promise god that their union was so holy it was to remain permanent. in the present, as scientific theory and freedom of religion is encouraged and practiced, agnosticism and atheism are becoming more popular, so in turn, who are those people exactly vowing to? the government? each other? and why are they being sown a scarlet letter to their chest or plastered with indecency should they decide for dissolution. the reptilian brain is very much active in each and everyone of us and it persistently wants to remind us that our primal instincts aren’t concerned, not even in the slightest amount, with rigid principles of religion or consistent conformity.

it is my opinion, folks, that marriage or the forever is not natural. and that is why we keep failing.

marriages end up in divorce because, as it is often the case, couples realize that marriage is NOT the nectar of the gods our childhood dreams carried into adulthood had made it to be. in fact, and i speak from the stand point of a married woman, i’ve found marriage to be one of the most noble and equally difficult concepts, both in doing and theory. existing as separate from the world while tending to your immediate needs is a lot easier, albeit less meaningful, than existing as a union in a reality full of tasty little obstacles, trials, errors and temptations. we live in a society where such union implies that two people suddenly turn into one. we also live in a society where self-sufficiency and empowerment is embraced and encouraged. these two facts, when positioned side by side, seem to create a somewhat conflicting situation.

it is also my opinion that most people are children in adults’ clothing. tending to the ego, one’s impulsive desires and immediate needs is an easy task. realizing that every step one takes subsequently affects the path of his/her partner, isn’t exactly easy. especially, especially, as was/is my personal case, when independence has been encouraged and practiced pre-marriage. as it turns out, when children find themselves in adult situations, they get scared and run for the hills. hence, divorce. let’s face it, we are driven by our egos, both as means of survival and self-gratification. and when we marry we really mean well. at the moment. some of us are strong, wise and whole enough to know and understand the obstacles even before they arrive so as not to react shocked and awed when the honey moon phase is over. those are the kind of people that succeed in many aspects of their life, should their dedication arise toward said aspects. it is this understanding and compassion geared toward humanity that allows for a more peaceful flow of affairs. but, and this is a huge BUT, many of us are knuckleheads. and impulsive. and though we really want it to be forever, we realize that we simply don’t have the tools to keep the fortress of marriage up and going.

Klodi

Memories….

It’s snowing! I have been waiting to snow for the longest time and now its here. I keep watching the snow flakes as they fall in the ground and they are so beautiful. As i watch the snow my mind takes me somewhere else far away from New York, it takes to this little village in the northern part of Albania, where i was brought up and where i learned so many things. Winters were much different than then they are now, maybe for the fact that i am not a little girl any more and i am not sitting by the fire and dreaming about the future, how it’s going to be? I miss those winters for the simple fact my family would gather around the kithchen table and we would share a meal, might have been the simplest thing but oh it was the most delicious one might have. I remember one night the electricity went out. It happened that because of a strong wind or the snow lights would go out. That was my favorite part because my parents would start telling us stories about their lives and me and my siblings would listen to them and enjoy these moments so much. Sometimes, we would eat boiled corn, or roast chest nuts on the stove, or similar things like that. I remember one time i asked my father to sing a polyphonic song. For most of you that are not familiar with that kind of singing might sound very boring and not at all cool, but i think that is such a unique thing about our culture. Anyway, that didn’t turn out that well because none of us know how to sing that way and keep “iso” and didn’t know the words either, but we had so much fun and laughed. I wish i could turn back time and be that little girl for just one minute and experience it all over again. I wish that i could be with my parents and enjoy the fire, the snow that keeps falling from the sky above, and why not the singing with the iso sound….

Belle

Love is….

February 14, 2007!!! Many people today will celebrate this day as the San Valentine, the day of love. So much publicity about this day but do the people really know the full meaning of true love? They spent so much money just for one single day thinking that they will make happy the person they love by buying them flowers, chocolate, teddy bears, nice dinners in expensive restaurants, and the list goes on.


I wish people would stop and think more of this word when they express to the one they love, and not expressing it only this day of the year, but they should be more loving and more tender to one another. I wish that this love would be expressed all year long and not only today.
I decided to quote a few verses from the Bible where the Apostle Paul talks about love. “Love is patient, love is kind. It does not envy, it does not boast, it is not proud. It is not rude, it is not self-seeking, it is not easily angered, it keeps no record of wrongs. Love does not delight in evil but rejoices with the truth. It always protects, always perseveres. Love never fails”!!!

I love the last verse and i wish that people would think more on this one. I believe that true love never fails no matter what? I hear people often say “i am not in love with this person any more, its all over, it didn’t work out btw the two of us, etc…. I wonder when these people express their feelings to the one they love, do they do it just for good days, and in the rainy days they forget the promise they have made once??

Anyhow, i wish all of you that will read my blog “A Happy Valentine’s Day” May you give love and receive love because its both ways, and most importantly don’t forget to love all year long even when the other person disappoints you or makes you mad.

Belle

Life is too short…..

Hello, Hello,
Belle, It’s me Zh.
Hi Zh, what’s going on?
B’s mom just passed away yestarday in Albania.

These were the words that came from the other side of the phone. I didn’t know if I were dreaming or what I heard was true. The voice kept telling me what exactly happened and that she was going to see our friend. It was 2:30 am when i received this phone call. I was shocked to hear this news that late at night. I didnn’t know what to do considering the time, and plus what could I say and do this late at night. I was sorry to hear such an abrupt news about my friends mom but the worst has already happened and none of us could stop the damage that death has caused in the lives of these dear people. I didn’t go to see my friend right away. I live few blocks away from her so I waited for the morning to come give her a call and stop by for a visit. I dialed the numbers knowing fully well that this conversation was going to be hard, as it happens in situations like this. The voice that responded from the other line was not the one I am used to, I could tell that she has been crying for the loss of the dear mother. My friend knew that her mother had been sick and had been following the health situation from here, but who would have thought that her struggle with life would end so soon. I am talking to my poor friend and as she tells me more about her mother we both start crying over the phone. Our conversation doesn’t last very long because she is packing her stuff and getting ready to fly to Albania in time to wave goodbye to her loved one for the last time. Thank God she is able to visit back and forth without any problems, otherwise it would have been such a horrible situation not to be able to move freely from one country to another.
Since the moment I found about this I have this negative feeling within me. I want to believe that nothing will happen to my mom or my dad, or the rest of my family that I miss so much. But, when we are confronted with death there’s no way you can’t stop and think about life and how fragile it is. I guess that’s what I am doing right now thinking what if…… I don’t like thinking about this unpleasant feeling that is captivating me but I can’t help it. It brings tears to my eyes when I think that our life is like a biscuit that will crumble down at any given moment and boom we’re gone.
I hate this word that begins with d and ends with h. Usually this word doesn’t scare me but apparently today is different. D…..hurt my friend’s mother so why not be afraid of it? It could happen God forbid that sometime in the future I could be hit too. I don’t want to believe it but I know that this is the procedure that we all are going to face one day. Why should we die?? Why can’t we live forever?? Why do we have to go through this unpleasant experience??? So many why’s but no answers, at least for the moment. This happens each time I hear that x person and x years entered new and long journey that is unknown and scary for each one of us.

Belle